Casa do Carme

FELICIDADES!

2007-09-02T23:23:00.001+02:00

Parabéns para nós, gracias todas para ti.

Multicomplicidade

2007-07-11T23:36:00.001+02:00

Lume!

2007-06-26T23:55:00.001+02:00

Superego

2007-05-30T00:13:00.000+02:00

MADRID

2007-05-27T00:17:00.001+02:00

De paseo

2007-04-30T09:58:00.000+02:00

Peches, pechaduras, intencións de censurar, de prohibir, de restrinxir, de protexer, de illar, de conter...

Pechadura

2007-04-25T08:46:00.000+02:00

"Amores de mi vida no me pidan dinero, estou deitado boca arriba"

Novas novas

2007-04-19T10:06:00.000+02:00

Na praia !

que cousa mais delicada

2007-03-20T22:33:00.000+01:00

http://www.kewego.es/video/iLyROoaftvCQ.html

Enjoy Compostela

2007-03-14T17:07:00.000+01:00

La vie en rose

2007-03-13T22:24:00.000+01:00

Autorretrato oculto

2007-03-12T18:39:00.000+01:00

Confidencias de pedra

2007-03-09T18:47:00.000+01:00

Samba de Uma Nota Só

2007-03-06T23:46:00.000+01:00

Tom Jobim
Composição: Tom Jobim / Newton Mendonça

Eis aqui este sambinha,

Feito numa nota só

Outras notas vão entrar,

Mas a base é uma só

Esta outra é conseqüência,

Do que acabo de dizer

Como eu sou a conseqüência,

Inevitável de você

Quanta gente existe por aí,

Que fala fala e não diz nada,

Ou quase nada

Já me utilizei de toda a escala,

E no final não deu em nada,

Não deu em nada

E voltei pra minha nota,

Como eu volto pra você

Vou contar com a minha nota,

Como eu gosto de você

E quem quer todas as notas,

Ré, mi, fá, sol, lá, si, dó

Fica sempre sem nenhuma,

fique numa nota só.

Praza de Abastos, Ourense

Lunática

2007-03-04T22:58:00.000+01:00

impaciente

2007-02-25T22:39:00.000+01:00

Vigo de luxe

2007-02-22T22:14:00.000+01:00

Acá

2007-02-21T21:42:00.000+01:00

De cores

2007-02-20T23:50:00.000+01:00

Entroido

Para demostrar que estivemos alí

2007-02-20T16:00:00.000+01:00

Vigo

2007-02-20T13:47:00.000+01:00

Estabamos nos sós ata que minutos antes de comezar o partido do Celta o bar se encheu de xente e Isa, Bea, Alberto e máis eu fuximos cara terrenos máis despexados!

Mercadiño de antigüidades, Ourense

2007-02-15T22:02:00.000+01:00

Entropía

2007-02-06T20:24:00.000+01:00

Coruña

2007-02-06T00:20:00.000+01:00

As camelias de mamá

2007-01-23T23:14:00.000+01:00

Madeira de enerxía

2007-01-23T00:06:00.000+01:00

Osixéname a alma

2007-01-21T23:38:00.000+01:00

Casas

2007-01-20T23:47:00.000+01:00

Destellos

2007-01-18T17:22:00.000+01:00

Campus de Ourense

2007-01-17T18:02:00.000+01:00

No río Homem

2007-01-16T16:25:00.000+01:00

Cuestión de detalle

2007-01-15T18:10:00.000+01:00

Adeus ás palabras

2007-01-08T18:03:00.000+01:00

Levo bastante tempo dándolle voltas á idea e coido que cando entre os meus regalos de reis apareceu unha cámara dixital a decisión fíxose obvia.
Vou clausurar este blog, cando menos na súa parte verbal. Non me apetece escribir, o que máis me gusta de todo isto é ter un espazo para por imaxes, a agora que teño os medio para que estas imaxes sexan máis vou adicalo precisamente a iso. Así que esta Casa do Carme queda agora convertida nun fotolog.
Novos contidos e un adeus agarimoso a todos/as que me acompañastes nesta viaxe. Moito me temo que o meu exhibicionismo non da máis de si.
Bicos moitos!!

¡¡¡¡¡FELIZ 2007!!!!

2007-01-01T22:07:00.000+01:00

Escaparatismo ourensano

2006-12-30T22:58:00.000+01:00

Balance

2006-12-19T11:41:00.000+01:00

Inevitablemente, pensando que acaba o ano e que este blog igual non ten máis actualizacións ata dentro de bastante tempo, toca facer balance do que nos trouxo este 2006 que en nada expira.
Seguindo modelo horóscopo:

Traballo: non me queixo, sería absurdo queixarme do traballo que teño!! É raro o día no que non fago algo que me guste, síentome orgullosa de defender o traballo dos meus compañeiros e penso que este ano como oficina fixemos moitos avances. O último dos meus eventos congregou a máis de 350 persoas, e a nosa axenda de contactos medra cada día. Se non mo quitan eu quedo aquí encantada!!

Saude: tendo en conta as miñas peculiaridades alimenticias estou encantada. Como case o que quero, de feito como moito de todo. Hormonas ben, costou pero estou regulada e sana. Bríllame o pelo, de peso estou fenomenal, non lembro a última vez que tiven que tomar antibióticos, non ahi ataques de ansiedade, malestar xeral nin nada que se lle pareza. Síntome capaz de subir monte arriba en calquera momento. Forte e feliz!

Amizade: aquí empezamos o ano un pouco mal, peeeero ó final parece que todo volveu a un estado no bo, senon mellor que antes. Distingindo entre as nenas de Santiago e as de Ourense, ás de Santiago téñolles que por un altar por aguantarme!

Mamá María e fundamental na nosa ordenación fisica e mental da existencia. Nunca vin persoa máis serena e forte.
A Arale teríalle que escribir un oletushuevos por todas as cousas que ten feito este ano e cada día está máis guapa.
A Vanesa so cabe felicitala porque todo o traballo destes últimos anos está dando frutos e esperar ansiosa ese catálogo. Queremos exemplares asinados pola estrela!!!!!
Olalha na súa liña, ordeando existencia con máis ou menos éxito, non hai quen a vexa.
a Silvia admíroa cada vez máis porque non ten medo ningún a gañarse a súa vida
a Laura vexo que lle van indo mellor as cousas
Ana é xa unha señora anestesista
Iván, coas súas teimas existenciais, facéndose un oco nas ondas e vivindo do xornalismo!!
Á sempre divina Isa, á seductora Bea, a toleirana Julia e ó non menos atracativo Alberto a ver se nos xuntamos un día!! Eu estou disposta a ir a Vigo para o encontro, pero en calquera caso Alberto e eu sendo os dous Ourensanos non temos escusa para non vernos!

ós demais non especificados a gañarse ún nome para o balance do próximo ano!!!

Familia: é un placer descubrir ós teus pais non como pais, senon como persoas coas súas vivencias e cos seus erros pasados e coas súas inquietudes. É un privilexio ser para eles un interlocutor válido, compartir cousas. O que demostra que non é tan importante o que che pase como de que xeito o afrontas, e neso a miña familia merece un dez.

Amor: jijijijijiji Coido que indirectamente é un tema moi presente neste blog. Cariño, tenrura, pasión, risas, consolo, alento, confidencias, abrazos, mimos, silencios, viaxes, retos... Mil cousas que agradecer.

Desexos para o ano que entra: que me quede como estou pero con plaza en propiedade!!

Ata aquí!!

Bo Nadal a todos/as e Próspero Aninovo!!!

De vacacións...

2006-12-13T23:17:00.000+01:00

De vacacions pero traballando, ¿estas cousas só me pasan a min ou é un mal endémico desta sociedade?
Espero poder desconectar mañán para poder reconectarme en cousas máis placenteiras: durmir ata tarde, curiosear na busca de regalos especiais, quedarme falando ata as tantas, estudiar algo, ler, pasear, xogar ó mentiroso, ver pelís, facer tartas...

De volta, pero por pouco tempo

2006-12-10T21:46:00.000+01:00

Dunha parte imaxeas da luz dunha estrela sendo devorada por un furado negro, e por outra parte árbore de Nadal da praza maior de Ourense dende o Trampitán. Contra o frío, non hai coma a calor do amor nun bar

DE PONTE

2006-12-07T14:13:00.000+01:00

Marcho de ponte, curta en comparación coa que estas disfrutando xa moitos, pero de ponte en calquera caso.
Á volta dous días de traballo e vacacións!!!
Compras de Nadal, estudio, decoración, cafés, palizas ó mentiroso, ceas, partidas de chinchón e moito mate configuran o meu futura próximo.
Voltamos en breve

Cos meus mellores desexos...

2006-12-04T20:39:00.000+01:00

Quiero que sepas que ya me esperaba

que esto ocurriera y que no pasa nada

Que solo me da la razon y que he estado aprendiendo

de cada momento que he estado contigo

Y pienso aplicar contra mis enemigos

tus tacticas sucias de acoso y derribo

Que tambien he sacado algo bueno

de todo este enredo

Y quiero que sepas

que espero que acabes colgando de un pino

cuando veas lo imbecil que has sido

cuando veas que lo has hecho fatal

Y que quiero que sepas

que ha sido un infierno estando contigo

Que el infierno es lo mas parecido,

te pareces un poco a Satan

Quiero que sepas que me he acostumbrado

a tus putas escenas de "ahora me largo"

Largate ya de verdad que seria una suerte

si no vuelvo a verte en los proximos años

Por mi que podrias tirarte de un tajo

que ya lo que hagas me trae sin cuidado

Si me pongo a pensarlo un momento

creo que lo prefiero

Asi que ya sabes
que espero que acabes pegandote un tiro

Cuando veas lo imbecil que has sido

Cuando veas que lo has hecho fatal

Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno estando contigo

Que por poco no acabas conmigo

pero soy dificil de matar

Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno estando contigo

Que el infierno no es tanto castigo

Te pareces bastante a Satan

Los planetas, Pesadilla en el Parque de Atracciones

que? que esto non é un villancinco? Fíxate ti que cousas... pero se fala incluso de pinos e hai un montón de desexos! quen mo ía dicir...

Jijijijijijijijiji

O coche

2006-11-30T16:41:00.000+01:00

Despois de levarme a traballar todos os días, de acompañarme ós Picos de Europa, de librarme da RENFE, de permitirme escapadas Á Coruña e terme máis cerca de todo...

Merecíase un post o meu coche, non?

Paisaxe fantasma

2006-11-30T16:38:00.000+01:00

Cuestión de detalle

2006-11-30T00:45:00.000+01:00

Fortuna

2006-11-30T00:09:00.000+01:00

Afortunada me sinto, aínda que non sei se a fortuna ten moito que ver niso. Supoño que fai falla ter fortuna, sorte, estrela, un bo destino ou os deuses da túa parte. Pero logo hai que saber ver e ter ganas de ver e pelexar polo que un ve, é as veces para os/as que coma min son miopes esa é a parte máis difícil.
Afortunadamente hai gafas para ver o mundo e sinto que cada vez vexo máis cousas e hai máis cores e máis matices. Ou son máis sabia ou se me está a relaxar moito a moral, pero en calquera caso... Estou afortunadamente encantada!!!!

Felicidades!!

2006-11-23T17:26:00.000+01:00

Eses ollos verdes

2006-11-21T11:39:00.000+01:00

Para os ollos verdes (que paradoxo) máis incribles que teño coñecido, na fe de que sen ser malos estes tempos teremos tempos mellores.

ESOS OJOS NEGROS

(Duncan Dhu)

Esos ojos negros...

Esos ojos negros

no los quiero ver llorar

Tan sólo quiero escuchar

Dime lo que quiero oir

Dime

Dime ahora que duerme la ciudad.

Hace ya algún tiempo

que tu voz parece ser

Una pluma y un papel

que cuentan

Que vas a volar en sueños

Que serán tus ojos negros

Los que me iluminen al andar.

La lluvia cae sobre el suelo gris

El tiempo pasa y no puedo reír.

La noche es larga, mi voz amarga

Hoy he visto despertar el sol

Y tus pupilas brillan más

Pero espera, descuida, que ya vendrán

Los buenos tiempos volverán

Pero espera, descuida, que ya vendrán...

La lluvia los devolverá.

Esos ojos negros...

Esos ojos negros no los quiero ver llorar

Tan sólo quiero escuchar

Dime lo que quiero oir

Dime que vas a reir

Dime

Dime ahora que duerme la ciudad.

Sempre quedamos pra cear

2006-11-05T23:29:00.000+01:00

Moitas veces de cea coas miñas amigas de Ourense imaxinaba o que pensarían de nos todas as persoas que por gracia ou desgracia (asumo que cada quen tería a súa opinión) acababan sentadas ó noso carón.

Falamos demáis, somos un pouco (ou moito) lurpias, metémonos unhas sempre na vida das outras, discutimos todo e de todo, somos unhas escandalosas e querémonos un montón.

Esas nosas cenas son un merecido descanso ou un auténtico pelotón de fusilamento, a según como vaia a semana e a vida en xeral; pero son sobre todo unha institución: un lugar ó que voltar.

Supoño que dende a mesa do lado parecemos unhas chifladas ruidosas, e a verdade e que facemos méritos en canto vemos expresión de escándalo na cara dalguén. É unha pequena maldade que sempre nos consentimos, como gozar da cara de susto dos camareros cando pedimos todas as chucherías da carta.

Toda esta reflexión deriva do feito de que por moito que discutamos ou teñamos problemas ou opinións dinstintas ó final sempre quedamos pra cear.

Que estudiemos, traballemos, teñamos mozo, sexamos unhas tolas solteiras, vivamos en Ourense, en Pamplona, En Madrid ou en Vigo...

Sempre quedamos pra cear

Recordos!

2006-10-24T00:25:00.000+02:00

Que é un "single"?

2006-10-22T23:18:00.000+02:00

"Solteros, viudos, personas emparejadas que quieren probar a viajar por su cuenta, divorciados con o sin hijos, independientes empedernidos u ocasionales… Los diez millones de ‘singles’ españoles están creando no sólo un nuevo estilo de vida, sino también una forma nueva de relacionarse y conocer el mundo."

"Una forma de vida a la que cada vez se suman más personas en nuestro país. Lejos todavía de alcanzar el alto porcentaje de los países nórdicos donde más del 35 por ciento de los hogares son unipersonales, en España rondamos ya el 15 por ciento y con un gran crecimiento anual. Pero ¿quiénes son los impares? Personas de más de 30 años, hombres y mujeres solteros, separados, divorciados o viudos, que no cuentan en un momento de su vida con una pareja convencional y son activas laboral y económicamente, de clase social media y residentes en núcleos urbanos. En la actualidad, casi seis millones de personas de 30 a 55 años son impares.
Se llega al matrimonio con una edad cada día mayor. Los principales motivos, según el Centro de Investigaciones Sociológicas, son la independencia económica y el deseo de una realización personal y profesional que requiere tiempo y dedicación. La amplia aceptación del divorcio, no como un fracaso social sino como búsqueda de la estabilidad emocional, hace que se incremente el número de los solteros que reclaman una nueva oportunidad. La vida es posible fuera de los estamentos clásicos de ‘para toda la vida’, y cada vez somos más conscientes de que nada es para siempre.Esta nueva situación crea un sector de población independiente económicamente, que esta abierto a cambiar sus hábitos de vida y consumo.Un estudio de Brand Futures Group, de Young & Rubicam, demuestra que el aumento del número de las personas que viven solas en la composición de la población mundial está teniendo grandes consecuencias. Afecta a la planificación habitacional, a las finanzas y hasta a los envases de alimentos.Sabemos que nuestra sociedad va variando su composición antes de que nos lo apunten los datos de los diferentes órganos de la Administración. Volvemos la cabeza a nuestro alrededor y vemos en todos los estamentos sociales que el número de impares crece. Está entre los actores, entre los abogados, médicos, los fruteros e industriales, etc. Todos perseguimos esa felicidad que nos hace renunciar a lo establecido, aún a costa de volver a empezar. Pero como ya hemos dicho, ‘el resto de nuestra vida esta por escribir"

O artigo completo: http://www.revistaimpar.com/contenidos/ver-articulo.asp?index=250

Fanse produtos especificamente para eles, suponse que son de clase media-media alta (normal co prezo ó que están os pisos vivir so/soa é un luxo), que se preocupan polo seu aspecto, que son cultos, que viaxan máis que a media...

Pero que són realmente? Son solitarios vocacionais? Ten parella? Pensan que ter parella e vivir con ela non é compatible? Ou non poden compatibilizalo? Ou non queren?

E eu onde estou?????

Nas rúas de Compostela

2006-10-16T16:48:00.000+02:00

Ese es ti

2006-10-09T00:34:00.000+02:00

Ese es ti

Leilo lela lo leilolele

Eh, mira para min,

estou aquí ó teu carón

dando calor todo amor

puros e simples sentimentos

o meu redor

Ti sempre estás comigo

es parte de min

e-lo meu alivio

para min ese es ti

tara titaro ti lara

Ti sempre estas comigo e-lo...

Eh, mira para min

este amor e adoración

que sinto por ti

sempre está aí

para collerte e levarte

dentro de min.

Ti sempre estás comigo...

Mercedes Peón

Ás veces tes tantas cousas dentro que non sabes como che caben todas ó mesmo tempo.
Estou chea de vida, de proxectos, de ilusión, de ganas, de luz...
Pero tamén estou cansa e son perezosa, así que o catalizador para que todos os proxectos e as ilusión salgan para adiante é unha cousa vital.
Vital, vital, vital...
Pura vida
Pura luz

Falsas categorías

2006-09-24T22:49:00.000+02:00

Cousas intermitentes:

Os intermitentes do coche
A noite
O día
A compaña
O sono que ben e vai
O estrés

Cousas continuas:

A chuvia en Santiago
A presenza do ser amado
O amor

Potes

2006-09-20T23:21:00.000+02:00

Ruta do Cares

2006-09-20T15:44:00.000+02:00

Llanes

2006-09-18T18:01:00.000+02:00

Ribadesella

2006-09-18T00:18:00.000+02:00

De camiño ó Mirador de Ordiales

2006-09-17T23:54:00.000+02:00

León

2006-09-17T23:31:00.000+02:00

Aniversarios fúnebres

2006-09-15T08:56:00.000+02:00

Vendo o outro día o inevitable documental sobre o 11S, dábame conta do importante que foi e que é para as persoas (que non xente) os afectos nas situacións límite. Recoñezo que non vin enteiro o documental, nin ganas tiña de recrearme na morte de tanta xente, pero iso chamoume a atención porque ó día seguinte un dos protagonistas reais daquela traxedia aérea que levou á uns mozos a ter que sobrevivir nos Andes durante máis de dous meses , recalcaba do mesmo xeito a importancia dos afectos, das persoas que queres e o que vale a súa compaña nas situacións límite.
Trasladado a Madrid e a miña vida (recordemos que este blog non é máis que un puro exercicio de egocentrismo) o que máis lembro do 11M foi precisamente iso. Todas as mostras de cariño e preocupación que ocorrían ó meu redor: a primeira chamada antes de que todos os teléfonos se colapsasen de Silvia preguntando onde estaba, o tremendo abrazo que me din con Bárbara cando a vin e souben que estaba ben, a compaña dos meus compañeiros de traballo mentres xuntos facíamos o reconto angustiados por todos aqueles que nos faltaban, os abrazos de todos ós compañeiros á un dos comerciais cando se marchou a buscar a súa muller que non voltou a aparecer, a tarde que pasei ó baixar da empresa dixerindo o ocurrido paseando cun amigo que se ofreceu a facerme compaña por Madrid. Maldecín a cea que pasei sóa e a noite que non me deixaba respirar, agradecín a todas as persoas que me rodeaban na manifestación, e a todas ás que coma min voltaron a coller o cercanías en canto estivo operativo. Supoño que cando algo así pasa no teu entorno ves que é realmente importante, e tamén a quen tes, e tamén, desafortunadamente, quen cando ti pensabas que ía estar, che falta

De volta!!

2006-09-10T11:03:00.000+02:00

De volta e pensando en todo o que fixemos e en todo o que vimos aínda non tiven tempo de procesalo todo de tantas cousas boas vividas. Así que cando vaia pondo recordos, nomes, datas, fotos... en orde irán aparecendo nesta miña casa.
Ata entón e como avance das mellores vacacións da miña vida: esto foi o que almorzabamos antes de ir monte arriba ou monte abaixo ou monte a través.
Por se existe algunha dúbida ó respeito a taza que se vé é unha taza de almorzo, non das pequeniñas de café. Gracias señora Blanca!!!!

Impaciente!

2006-09-01T00:40:00.000+02:00

Despois de tantos preparativos espero impaciente a que pasen as horas que me levarán a Picos de Europa.
8 días por diante de ruptura total de rutinas, de relax, de desfrute...
A volta espero ter fotos!!

Vacacións!!!!

2006-08-30T20:59:00.000+02:00

As dúas Marías estrenan roupa todas ufanas na Alameda!

Mentres Coruña (A) nos ofrece imaxes e sabores totalmente sorprendentes ademáis dese mar que de bravo te pon en calma Compostela compite duramente: regálanos jazz ó aire libre polas noites, o Paraiso Perdido cheo de monos trememendamente humanos, pan con pasas e noces recen saído do forno na panadería da Troia...

Na casa, novas correntes artísticas que melloran os meus espazos físicos e mentais

Lindo gatiño

2006-08-24T23:43:00.000+02:00

Non sei quen anda espallando esta linda especie gatuna pola cidade adiante, pero... gracias por alegrarnos o día!

Mega Ego

2006-08-21T17:43:00.000+02:00

Agosto

2006-08-21T12:38:00.000+02:00

Agosto é un mes a suprimir do calendario laboral.

Serve básicamente para criar acidez de estómago pensando en todo o que tes que facer pero non podes porque todo o mundo está de vacacións.

Unha especie de impotencia organizada, consentida e que goza do beneplácito popular en base á idea de que as vacacións son algo a facer fichando nun conxunto sol-praia ou torrándote percorrendo cidades e pagando por iso o doble que en calquera outra época do ano.

Así que os asuntos pendentes da miña vida, lonxe de resolverse acumúlanse mentres a acidez volta ó meu estómago incapaz de adaptarse ás épocas de falsa tranquilidade.

En mentres pensar nas vacacións que me esperan e na deliciosa compaña que as acompaña é o mellor antiácido que ninguén podía ter para min.

Blow up, de Antonioni

2006-08-18T10:49:00.000+02:00

Blow up, Inglaterra, 1966, V.O.
Xénero e duración: Thriller, 111'
Dirección: Michelangelo Antonioni
Guión: Julio Cortázar (relato Las babas del diablo), Michelangelo Antonioni, Tonino Guerra, Edward Bond
Reparto: Vanessa Redgrave, Sarah Miles, David Hemmings, John Castle, Jane Birkin, Gillian Hills, Peter Bowles, Veruschka von Lehndorff, Julian Chagrin, Claude Chagrin, Jeff Beck, Susan Broderick, Tsai Chin, Chris Dreja,
Melanie Hampshire, Harry Hutchinson, Jill Kennington, Mary Khal, Chas Lawther, Jim McCarty, Peggy Moffitt, Rosaleen Murray, Ann Norman, Ronan O'Casey, Jimmy Page, Keith Relf,
Janet Street-Porter, Reg Wilkins
Produción: Carlo Ponti, Pierre Rouve
Música orixinal: Herbie Hancock, The Yardbirds
Música non orixinal: John Sebastian
Casting: Irene Howard
Vestiario: Jocelyn Rickards
Peiteados: Stephanie Kaye
Maquillaxe: Paul Rabiger
Son: Robin Gregory, Mike Le Mare, J.B. Smith

Neorrealismo da man de Antonioni que se converteu, sen querer, en icona mod: un fotógrafo de moda londiniense é quen de retratar a dor e a violencia sen sentir nada. Pero cando toma a foto dunha parella no parque e a comeza a revelar, no cuarto escuro, descobre algo no que non reparara ao tirar a foto.

Para vela, e voltar a vela, e voltar a vela...

Enjoy Compostela

2006-08-18T08:47:00.000+02:00

Esta cidade dache motivos para reverenciala cando menos o esperas.
Atopar un supermercado que venda todos os productos precisos para facer Sushi é un deles.
Poder ir ver unha peli como Blow Up de Antonioni pola cara no auditorio do CGAC outro.
A choiva que che permite durmir tapada en pleno verán...

Mosteiro de Bon Xesús de Trandeiras

2006-08-03T11:02:00.000+02:00

Arresto domiciliario

2006-07-12T23:57:00.000+02:00

De novo aquí atrapada polas miñas debilidades físicas...
Recluída pola miña estúpida saúde, co estómago desfeito, coa mente cansa, co humor polo chan, sen modo de facer fotos...
Que absurda

Cousas de casa

2006-04-27T17:36:00.000+02:00

Pantasmas na névoa

2006-04-19T23:14:00.000+02:00

Semana Santa ponferradina

2006-04-19T23:05:00.000+02:00

Compostela is diferent...

2006-04-11T18:12:00.000+02:00

pero non tan diferente como pra que non haxa tráfico!!!
En calquera caso: ¿a quen lle importa?

Fai sol, boa música na radio do coche, tarde libre por diante,

e en perspectiva uns días de vacacións.

Durmindo

2006-04-10T23:29:00.001+02:00

Hai cansanzos que destrozan e cansanzos que reconfortan

Os esforzos pagan a pena

Bo tempo, sol, praia, atardecer e antoxos

2006-04-10T23:05:00.000+02:00

A Casa dos Peixes

2006-04-03T09:03:00.000+02:00

Primavera

2006-03-26T04:02:00.000+02:00

Que cousa máis triste é unha primavera que non acaba de chegar, un frío despistado que non sabe que son horas de ir marchando.
Non é posible sentirse ben neste tempo, porque o corpo precisa sol e a alma precisa calor.
Miro pola xanela e non hai maneira de topar signos de bo tempo no horizonte, así que a cor teño que buscala dentro da casa e sobre todo: dentro de min mesma.

Porque sei que as miñas amigas ten razón: que me falta luz, que se me foi certa vida e certa excentricidade que para ben ou para mal me caracterizaba, que se tiña un certo brillo agora so aparece con certa persoa, que me volvín desconfiada...

Eu sei que é certo, pero non sei se realmente me importa que sexa así.

Penso que quizais é mellor reservar certas cousas para quen ten realmente interese en valoralas, en lugar de pretender alumear un mundo que cada vez me parece máis oscuro.

Preciso deixar de pelexarme co mundo, deixar de sentirme responsable, perdoarme a min mesma.

Preciso unha certa primavera mental.

Man

2006-03-24T22:16:00.000+01:00

As luces das cousas

2006-03-23T00:59:00.000+01:00

As luces das cousas

Non sei se as cousas son da cor do cristal co que se miran, pero dende logo si que me parece determinante a luz que as ilumina.

As cousas das luces

Sen luz no fondo moito mundo quedaría oculto, e é a luz quen decide como e cando mostrarnos certas cousas

Hai persoas que ademáis de ser persoas, son pura luz.

Sen título

2006-03-20T19:29:00.000+01:00

Para mostra un botón

2006-03-09T21:44:00.000+01:00

Este tipo de imaxes deberían sair nas revistas de moda, si, pero con un deses carteis de "DON´T" que advirtan que é un horror estético e persoal ter estas pintas.

O espectáculo da moda

2006-03-09T15:11:00.000+01:00

Non acostumo a opinar sobre as cousas que non me son propias, ó fin e o cabo este blog non é máis que un maior ou menor lucido/lúcido exercicio de egocentrismo.
Pero realmente a polémica levantada polas tallas, medidas, pesos e poses das modelos que popularon a pasarela Cibeles en Madrid, tenme pensando moito no tema.
O espectáculo da moda escríbese para min dende sempre a golpe de tixeira, materiais e cor. Ten tintes de transgresión, pero sobre todo ten febre de capitalismo creativo e desperta febres de consumismo imposible.
Se a mediocridade ou a incapacidade dos deseñadores os obriga a celebrar espectáculos cebando torturas nos corpos desnutridos dos seus maniquies, perdemos todos.
Eu particularmente, voltarei os meus ollos ós desfiles de moda da rúa e as gozosas lorzas do norte que o pasean, vantaxes de vivir nunha cidade universitaria!

"La vida te da sorpresas, sorpresas te da la vida ¡ay, Dios!... "

2006-03-07T16:17:00.000+01:00

Que dice la canción que la vida te da sorpresas y sorpresas te da la vida.
En el fondo no hay nada, o casi nada que no puedas encontrart en una buena canción.
Así de manidas son el 90% de las cosas que nos pasan, que ya nos las cantan otros.
Aunque yo personalmente, siempre he preferido aullarle a la luna a cantarle a la gente, cosas de signos lunáticos como el mío de cancer y reservarme para mi el 10% verdaderamente importante. Es un secreto entre la luna, yo y alguna que otra mente caótica dispuesta a perderse en mis avismos y mis locuras.
En otro orden de cosas hace tiempo que como lobo debería haber dado cuenta de determinadas borregas...

NEVAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2006-02-10T14:14:00.000+01:00

Bueno, máis ben nevou, pero en calquera caso e pola novidade merecía a pena deixar constancia.

Desenlace

2006-01-23T22:54:00.000+01:00

Os finales felices non sempre existen, ¿ou si?
Ás veces quizais simplemente non saibamos velos.
Quizais coma moitas cousas en economía simplemente teñamos un problema de información.
En calquera caso as frustracións tamén é algo que é preciso saber afrontar.
E non sempre temos a sorte de ter unha segunda oportunidade como eu vou a ter.
Agora toca descansar
Dentro dun tempo, war time e voltar a comenzar.
De novo 90 temas por diante.

2006-01-11T18:43:00.000+01:00

Hoxe vai de fotos...

2005-12-09T18:01:00.000+01:00

Close to compostela you can find...

a dream

Diccionario de andar por casa estilo Coco:

2005-12-01T00:06:00.000+01:00

Importante:

Sentirse cómoda na propia casa, na propia vida
Mirarse no espello e saber recoñecerse
Ser capaz de organizar cousas con un grado razonable de éxito
Superarse e ir sempre ós exames pensando en aprobar

Non Importante:

Unha goteira máis ou menos, ou o polvo acumulado despois dunha semana de traballo dura
Uns kg máis, unhas ojeras delatoras de cansanzos antigos, a primeira cana...
Se asiste ou non un cargo máis ou menos a un evento .
A nota obtida nos exames

Importantísimo:

que a xente a que queres esté ben
voltar ós brazos daqueles que che importan
que aqueles que che importan, volten ós teus brazos

Tensión

2005-11-29T21:56:00.000+01:00

Estres,
fatiga,
cansancio,
agobio,
deseperación,
cotidianidade que non podo afrontar,
paralise,
incapacidade manifesta...

Superación?
Supervivencia

Verbas prestadas

2005-11-23T00:08:00.000+01:00

Sabe Cansaço Feliz ?

Um tantinho de preguiça
Sono atrasado que nunca ponho em dia
Saudade chatinha a oprimir o peito
Livro na cabeceira esperando ser lido
Idéias na cabeça
Muito trabalho,
Planilhas, auditorias, fechamento de balanço (argh)
E-mails no meio do dia que me fazem sorrir
E assim alivia meu cansaço
Um beijo cheio de vontade de se dar
As horas passando
Outras horas e horas sem você
Na verdade com você, sempre com você
Tudo que é dito
E tudo que não é dito
Subentendido
Delicado
Meus dias
Assim são sentidos...

Ana D.

Precioso blog:
http://muitoalemdoceuazul.zip.net/

Diccionario de andar por casa

2005-11-22T23:37:00.000+01:00

Opotimismo: modo irracional de afrontar tarefas difíciles que non imposibles das que garanten estabilidade económica e tempo suficiente para desfrutala nun intervalo indefinido de tempo.

Compostela (Santiago de)

2005-11-16T22:45:00.000+01:00

Diccionario de andar por casa

2005-11-14T21:10:00.000+01:00

Puntos suspensivos:

Modo fácil de deixar calquera enumeración aberta, ás aportacións alleas ou ós arrepentimentos propios.
Expresión recurrente da miña incapacidade de pechar calquera razonamento con coherencia.
Petición discreta de resposta, invitando a completar o que non se di e polo tanto pedindo a aprobación do que se adiviña sen dicirse.
Expresión bendita de ...

Microbichos de volta

2005-11-14T21:05:00.000+01:00

Moito me jode frenar ritmo de todo por estar enferma. Finde estropeado por tremendo dor de garganta aderezado con febre e dor de cabeza. Eso que os médicos chaman "malestar xeral" cobrou sentido de repente
Nin estudiar, nin salir por ahí, nin desfrute da mellor compaña... Un desastre.
Agora que parece que xa toquei fondo e vou a mellor tócame recuperar o tempo perdido.

Esa é a cuestión

2005-11-10T17:44:00.000+01:00

Estudiar.... Descansar....

2005-11-08T23:49:00.000+01:00

As veces fundiríame na dor e quedaría alí compadecéndome e chorando ata afogar nas miñas lágrimas...
Pero sempre topo algo mellor que facer
Afortunadamente

Te quiero

2005-11-07T16:42:00.000+01:00

Tus manos son mi caricia
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro

tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero

y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola

te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente vive feliz
aunque no tenga permiso

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

Mario Benedetti

Outono

2005-10-24T22:02:00.000+02:00

Outono de cores roxas

e brillos de auga

de molladuras

e roupas cálidas

outono de conversas infindas

de miradas complices

de confesións

e risas

outono de te con doces

de sol esquivo

e música

outono de paraiso