domingo, septiembre 02, 2007

FELICIDADES!



Parabéns para nós, gracias todas para ti.

miércoles, julio 11, 2007

Multicomplicidade



martes, junio 26, 2007

Lume!



miércoles, mayo 30, 2007

Superego


domingo, mayo 27, 2007

MADRID


lunes, abril 30, 2007

De paseo

Peches, pechaduras, intencións de censurar, de prohibir, de restrinxir, de protexer, de illar, de conter...

miércoles, abril 25, 2007

Pechadura

"Amores de mi vida no me pidan dinero, estou deitado boca arriba"

jueves, abril 19, 2007

Novas novas

Na praia !

martes, marzo 20, 2007

que cousa mais delicada

http://www.kewego.es/video/iLyROoaftvCQ.html

miércoles, marzo 14, 2007

Enjoy Compostela

martes, marzo 13, 2007

La vie en rose

lunes, marzo 12, 2007

Autorretrato oculto

viernes, marzo 09, 2007

Confidencias de pedra

martes, marzo 06, 2007

Samba de Uma Nota Só

Tom Jobim
Composição: Tom Jobim / Newton Mendonça

Eis aqui este sambinha,
Feito numa nota só
Outras notas vão entrar,
Mas a base é uma só
Esta outra é conseqüência,
Do que acabo de dizer
Como eu sou a conseqüência,
Inevitável de você
Quanta gente existe por aí,
Que fala fala e não diz nada,
Ou quase nada
Já me utilizei de toda a escala,
E no final não deu em nada,
Não deu em nada
E voltei pra minha nota,
Como eu volto pra você
Vou contar com a minha nota,
Como eu gosto de você
E quem quer todas as notas,
Ré, mi, fá, sol, lá, si, dó
Fica sempre sem nenhuma,
fique numa nota só.
.
.
.
.
Praza de Abastos, Ourense

domingo, marzo 04, 2007

Lunática





domingo, febrero 25, 2007

impaciente

jueves, febrero 22, 2007

Vigo de luxe

miércoles, febrero 21, 2007

Acá

martes, febrero 20, 2007

De cores

Entroido



Para demostrar que estivemos alí

Vigo

Estabamos nos sós ata que minutos antes de comezar o partido do Celta o bar se encheu de xente e Isa, Bea, Alberto e máis eu fuximos cara terrenos máis despexados!



jueves, febrero 15, 2007

Mercadiño de antigüidades, Ourense

martes, febrero 06, 2007

Entropía

Coruña

martes, enero 23, 2007

As camelias de mamá





Madeira de enerxía

domingo, enero 21, 2007

Osixéname a alma

sábado, enero 20, 2007

Casas

jueves, enero 18, 2007

Destellos




miércoles, enero 17, 2007

Campus de Ourense

martes, enero 16, 2007

No río Homem

lunes, enero 15, 2007

Cuestión de detalle


lunes, enero 08, 2007

Adeus ás palabras

Levo bastante tempo dándolle voltas á idea e coido que cando entre os meus regalos de reis apareceu unha cámara dixital a decisión fíxose obvia.
Vou clausurar este blog, cando menos na súa parte verbal. Non me apetece escribir, o que máis me gusta de todo isto é ter un espazo para por imaxes, a agora que teño os medio para que estas imaxes sexan máis vou adicalo precisamente a iso. Así que esta Casa do Carme queda agora convertida nun fotolog.
Novos contidos e un adeus agarimoso a todos/as que me acompañastes nesta viaxe. Moito me temo que o meu exhibicionismo non da máis de si.
Bicos moitos!!

lunes, enero 01, 2007

¡¡¡¡¡FELIZ 2007!!!!


sábado, diciembre 30, 2006

Escaparatismo ourensano






martes, diciembre 19, 2006

Balance


Inevitablemente, pensando que acaba o ano e que este blog igual non ten máis actualizacións ata dentro de bastante tempo, toca facer balance do que nos trouxo este 2006 que en nada expira.
Seguindo modelo horóscopo:

Traballo: non me queixo, sería absurdo queixarme do traballo que teño!! É raro o día no que non fago algo que me guste, síentome orgullosa de defender o traballo dos meus compañeiros e penso que este ano como oficina fixemos moitos avances. O último dos meus eventos congregou a máis de 350 persoas, e a nosa axenda de contactos medra cada día. Se non mo quitan eu quedo aquí encantada!!

Saude: tendo en conta as miñas peculiaridades alimenticias estou encantada. Como case o que quero, de feito como moito de todo. Hormonas ben, costou pero estou regulada e sana. Bríllame o pelo, de peso estou fenomenal, non lembro a última vez que tiven que tomar antibióticos, non ahi ataques de ansiedade, malestar xeral nin nada que se lle pareza. Síntome capaz de subir monte arriba en calquera momento. Forte e feliz!

Amizade: aquí empezamos o ano un pouco mal, peeeero ó final parece que todo volveu a un estado no bo, senon mellor que antes. Distingindo entre as nenas de Santiago e as de Ourense, ás de Santiago téñolles que por un altar por aguantarme!
  • Mamá María e fundamental na nosa ordenación fisica e mental da existencia. Nunca vin persoa máis serena e forte.
  • A Arale teríalle que escribir un oletushuevos por todas as cousas que ten feito este ano e cada día está máis guapa.
  • A Vanesa so cabe felicitala porque todo o traballo destes últimos anos está dando frutos e esperar ansiosa ese catálogo. Queremos exemplares asinados pola estrela!!!!!
  • Olalha na súa liña, ordeando existencia con máis ou menos éxito, non hai quen a vexa.
  • a Silvia admíroa cada vez máis porque non ten medo ningún a gañarse a súa vida
  • a Laura vexo que lle van indo mellor as cousas
  • Ana é xa unha señora anestesista
  • Iván, coas súas teimas existenciais, facéndose un oco nas ondas e vivindo do xornalismo!!
  • Á sempre divina Isa, á seductora Bea, a toleirana Julia e ó non menos atracativo Alberto a ver se nos xuntamos un día!! Eu estou disposta a ir a Vigo para o encontro, pero en calquera caso Alberto e eu sendo os dous Ourensanos non temos escusa para non vernos!

ós demais non especificados a gañarse ún nome para o balance do próximo ano!!!

Familia: é un placer descubrir ós teus pais non como pais, senon como persoas coas súas vivencias e cos seus erros pasados e coas súas inquietudes. É un privilexio ser para eles un interlocutor válido, compartir cousas. O que demostra que non é tan importante o que che pase como de que xeito o afrontas, e neso a miña familia merece un dez.

Amor: jijijijijiji Coido que indirectamente é un tema moi presente neste blog. Cariño, tenrura, pasión, risas, consolo, alento, confidencias, abrazos, mimos, silencios, viaxes, retos... Mil cousas que agradecer.

Desexos para o ano que entra: que me quede como estou pero con plaza en propiedade!!

Ata aquí!!

Bo Nadal a todos/as e Próspero Aninovo!!!

miércoles, diciembre 13, 2006

De vacacións...

De vacacions pero traballando, ¿estas cousas só me pasan a min ou é un mal endémico desta sociedade?
Espero poder desconectar mañán para poder reconectarme en cousas máis placenteiras: durmir ata tarde, curiosear na busca de regalos especiais, quedarme falando ata as tantas, estudiar algo, ler, pasear, xogar ó mentiroso, ver pelís, facer tartas...

domingo, diciembre 10, 2006

De volta, pero por pouco tempo



Dunha parte imaxeas da luz dunha estrela sendo devorada por un furado negro, e por outra parte árbore de Nadal da praza maior de Ourense dende o Trampitán. Contra o frío, non hai coma a calor do amor nun bar

jueves, diciembre 07, 2006

DE PONTE

Marcho de ponte, curta en comparación coa que estas disfrutando xa moitos, pero de ponte en calquera caso.
Á volta dous días de traballo e vacacións!!!
Compras de Nadal, estudio, decoración, cafés, palizas ó mentiroso, ceas, partidas de chinchón e moito mate configuran o meu futura próximo.
Voltamos en breve

lunes, diciembre 04, 2006

Cos meus mellores desexos...

Quiero que sepas que ya me esperaba
que esto ocurriera y que no pasa nada
Que solo me da la razon y que he estado aprendiendo
de cada momento que he estado contigo

Y pienso aplicar contra mis enemigos
tus tacticas sucias de acoso y derribo
Que tambien he sacado algo bueno
de todo este enredo
Y quiero que sepas
que espero que acabes colgando de un pino
cuando veas lo imbecil que has sido
cuando veas que lo has hecho fatal
Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno estando contigo
Que el infierno es lo mas parecido,
te pareces un poco a Satan
Quiero que sepas que me he acostumbrado
a tus putas escenas de "ahora me largo"
Largate ya de verdad que seria una suerte
si no vuelvo a verte en los proximos años
Por mi que podrias tirarte de un tajo
que ya lo que hagas me trae sin cuidado
Si me pongo a pensarlo un momento
creo que lo prefiero
Asi que ya sabes
que espero que acabes pegandote un tiro
Cuando veas lo imbecil que has sido
Cuando veas que lo has hecho fatal
Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno estando contigo
Que por poco no acabas conmigo
pero soy dificil de matar
Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno estando contigo
Que el infierno no es tanto castigo
Te pareces bastante a Satan
Los planetas, Pesadilla en el Parque de Atracciones
que? que esto non é un villancinco? Fíxate ti que cousas... pero se fala incluso de pinos e hai un montón de desexos! quen mo ía dicir...
Jijijijijijijijiji

jueves, noviembre 30, 2006

O coche


Despois de levarme a traballar todos os días, de acompañarme ós Picos de Europa, de librarme da RENFE, de permitirme escapadas Á Coruña e terme máis cerca de todo...
Merecíase un post o meu coche, non?

Paisaxe fantasma

Cuestión de detalle


Fortuna



Afortunada me sinto, aínda que non sei se a fortuna ten moito que ver niso. Supoño que fai falla ter fortuna, sorte, estrela, un bo destino ou os deuses da túa parte. Pero logo hai que saber ver e ter ganas de ver e pelexar polo que un ve, é as veces para os/as que coma min son miopes esa é a parte máis difícil.
Afortunadamente hai gafas para ver o mundo e sinto que cada vez vexo máis cousas e hai máis cores e máis matices. Ou son máis sabia ou se me está a relaxar moito a moral, pero en calquera caso... Estou afortunadamente encantada!!!!

jueves, noviembre 23, 2006

Felicidades!!


martes, noviembre 21, 2006

Eses ollos verdes

Para os ollos verdes (que paradoxo) máis incribles que teño coñecido, na fe de que sen ser malos estes tempos teremos tempos mellores.
ESOS OJOS NEGROS
(Duncan Dhu)

Esos ojos negros...
Esos ojos negros
no los quiero ver llorar
Tan sólo quiero escuchar
Dime lo que quiero oir
Dime
Dime ahora que duerme la ciudad.
Hace ya algún tiempo
Hace ya algún tiempo
que tu voz parece ser
Una pluma y un papel
que cuentan
Que vas a volar en sueños
Que serán tus ojos negros
Los que me iluminen al andar.
La lluvia cae sobre el suelo gris
El tiempo pasa y no puedo reír.
La noche es larga, mi voz amarga
Hoy he visto despertar el sol
Y tus pupilas brillan más
Pero espera, descuida, que ya vendrán
Los buenos tiempos volverán
Pero espera, descuida, que ya vendrán...
La lluvia los devolverá.
Esos ojos negros...
Esos ojos negros no los quiero ver llorar
Tan sólo quiero escuchar
Dime lo que quiero oir
Dime que vas a reir
Dime
Dime ahora que duerme la ciudad.

domingo, noviembre 05, 2006

Sempre quedamos pra cear


Moitas veces de cea coas miñas amigas de Ourense imaxinaba o que pensarían de nos todas as persoas que por gracia ou desgracia (asumo que cada quen tería a súa opinión) acababan sentadas ó noso carón.
Falamos demáis, somos un pouco (ou moito) lurpias, metémonos unhas sempre na vida das outras, discutimos todo e de todo, somos unhas escandalosas e querémonos un montón.
Esas nosas cenas son un merecido descanso ou un auténtico pelotón de fusilamento, a según como vaia a semana e a vida en xeral; pero son sobre todo unha institución: un lugar ó que voltar.
Supoño que dende a mesa do lado parecemos unhas chifladas ruidosas, e a verdade e que facemos méritos en canto vemos expresión de escándalo na cara dalguén. É unha pequena maldade que sempre nos consentimos, como gozar da cara de susto dos camareros cando pedimos todas as chucherías da carta.
Toda esta reflexión deriva do feito de que por moito que discutamos ou teñamos problemas ou opinións dinstintas ó final sempre quedamos pra cear.
Que estudiemos, traballemos, teñamos mozo, sexamos unhas tolas solteiras, vivamos en Ourense, en Pamplona, En Madrid ou en Vigo...
Sempre quedamos pra cear

martes, octubre 24, 2006

Recordos!




domingo, octubre 22, 2006

Que é un "single"?

"Solteros, viudos, personas emparejadas que quieren probar a viajar por su cuenta, divorciados con o sin hijos, independientes empedernidos u ocasionales… Los diez millones de ‘singles’ españoles están creando no sólo un nuevo estilo de vida, sino también una forma nueva de relacionarse y conocer el mundo."
"Una forma de vida a la que cada vez se suman más personas en nuestro país. Lejos todavía de alcanzar el alto porcentaje de los países nórdicos donde más del 35 por ciento de los hogares son unipersonales, en España rondamos ya el 15 por ciento y con un gran crecimiento anual. Pero ¿quiénes son los impares? Personas de más de 30 años, hombres y mujeres solteros, separados, divorciados o viudos, que no cuentan en un momento de su vida con una pareja convencional y son activas laboral y económicamente, de clase social media y residentes en núcleos urbanos. En la actualidad, casi seis millones de personas de 30 a 55 años son impares.
Se llega al matrimonio con una edad cada día mayor. Los principales motivos, según el Centro de Investigaciones Sociológicas, son la independencia económica y el deseo de una realización personal y profesional que requiere tiempo y dedicación. La amplia aceptación del divorcio, no como un fracaso social sino como búsqueda de la estabilidad emocional, hace que se incremente el número de los solteros que reclaman una nueva oportunidad. La vida es posible fuera de los estamentos clásicos de ‘para toda la vida’, y cada vez somos más conscientes de que nada es para siempre.Esta nueva situación crea un sector de población independiente económicamente, que esta abierto a cambiar sus hábitos de vida y consumo.Un estudio de Brand Futures Group, de Young & Rubicam, demuestra que el aumento del número de las personas que viven solas en la composición de la población mundial está teniendo grandes consecuencias. Afecta a la planificación habitacional, a las finanzas y hasta a los envases de alimentos.Sabemos que nuestra sociedad va variando su composición antes de que nos lo apunten los datos de los diferentes órganos de la Administración. Volvemos la cabeza a nuestro alrededor y vemos en todos los estamentos sociales que el número de impares crece. Está entre los actores, entre los abogados, médicos, los fruteros e industriales, etc. Todos perseguimos esa felicidad que nos hace renunciar a lo establecido, aún a costa de volver a empezar. Pero como ya hemos dicho, ‘el resto de nuestra vida esta por escribir"
Fanse produtos especificamente para eles, suponse que son de clase media-media alta (normal co prezo ó que están os pisos vivir so/soa é un luxo), que se preocupan polo seu aspecto, que son cultos, que viaxan máis que a media...
Pero que són realmente? Son solitarios vocacionais? Ten parella? Pensan que ter parella e vivir con ela non é compatible? Ou non poden compatibilizalo? Ou non queren?
E eu onde estou?????

lunes, octubre 16, 2006

Nas rúas de Compostela